• Wpisów:188
  • Średnio co: 10 dni
  • Ostatni wpis:4 lata temu, 12:53
  • Licznik odwiedzin:14 081 / 2037 dni
Jesteś niezalogowany. Niektóre wpisy dostępne są tylko dla znajomych.
 
Seppuku (z japońskiego - rozciąć brzuch) było przywilejem samurajów. Ludzie ci szczycili się tym, iż mogą samodzielnie rozporządzać swoim życiem - nie musieli przecież jak chłopi odrabiać pańszczyzny. Samo rozcięcie brzucha wymagało niezwykłej siły ducha, gdyż jama brzuszna zawiera bardzo dużo czułych na ból zakończeń nerwowych. Samuraje wybierając ten rodzaj bardzo bolesnej śmierci podkreślali to, iż uważali się za lepszych od innych grup społecznych zamieszkujących ówczesną Japonię.

Obrzędu tego samuraje uczyli się już w dzieciństwie w specjalnych szkołach pod okiem profesjonalnych nauczycieli.

Seppuku jest bardzo stare. Już w XI i XII wieku staje się on atrybutem samurajów, choć na razie nie jest ono tak bardzo rozpowszechnione. Różni się jednak znacznie od seppuku znanego z późniejszych okresów. Jest znacznie prostsze. Po rozcięciu brzucha samuraj tym samym mieczem rozcinał sobie gardło, aby ulżyć ogromnym przedśmiertnym cierpieniom.

// Akazawa.
 

 
Termin shinto odnosi się do pierwotnych idei i praktyk religijnych Japonii sięgających pierwszych pisanych dokumentów historycznych. Do dzisiaj shinto jest praktykowane przez dziesiątki milionów Japończyków zwłaszcza w szczególnych momentach ich życia takich jak narodziny, nadanie imienia, osiągnięcie pewnego wieku, egzaminy szkolne, małżeństwo czy nawet chwile osobistego kryzysu.

Swego rodzaju paradoksem jest, że termin shinto określający praktyki religijne Japończyków pochodzi od chińskiego shin-tao co oznacza drogę bogów. Rdzennie japońskim określeniem shinto jest wyrażenie kami-no-michi - co można przetłumaczyć jako droga kami. Kami to w tym przypadku nie tyle bogowie co raczej bóstwa, lub moim zdaniem bardziej trafnie pełne mocy istoty, które aby działać wybierają określone formy, miejsca i czas. Są one powiązane z pierwotnymi siłami, które nadały kształt światu kiedy Japonia i jej ludności zostały stworzone.

Termin shinto obejmuje szeroki zakres działań i myśli związanych z kami. Sanktuaria shinto (jap. Jinja) znajdują się w miastach, i metropoliach, w wielkich parkach, w prywatnych domach, na szczytach gór, nad brzegami rzek czy jezior.

Sekty i organizacje (kyoha) wywierają stały i niesłabnący wpływ na społeczne wielkiej liczby Japończyków. Ludowa pobożność (minzoku shinto) - umieszczanie amuletów dla ochrony domów czy samochodów - kształtuje codzienne zwyczaje i mentalność mieszkańców miast i wsi. Rytuały shinto sprawuje się w domach a podczas wielkich świąt także na ulicach. Różnego rodzaju obrzędy maja na celu oczyszczenie nowego placu pod budowę, kolejnych etapów konstrukcyjnych, dotyczą nawet statków i satelitów (!!). Specjalne rytuały chronią robotników, artystów, nowonarodzone dzieci i studentów.

// Akazawa.
 

 
•I pies, gdy się włóczy oberwie kijem.
•Gdy pytasz, wstydzisz sie jeden raz; gdy nie wiesz, wstyd jest na całe życie.
•Ściany mają uszy, kamienie mogą mówić.
•Nieoszlifowany diament nie świeci.
•Nie wysiane ziarno nie wschodzi.
•Gdzie słów wiele, mało treści.
•Lenie pracują w święta.
•Mówiąc co chwila 'dziękuję' zjada się nie trzy, a trzynaście porcji.
•Choćby własnego kolana, ale się poradź.
•Biedniejesz - głupiejesz.
•Po pogrzebie - rozmowy o doktorach.
•Siedem razy upaść, a osiem się podnieść.
•I małpy spadają z drzewa.
•Słowo mężczyzny twardsze od żelaza.
•Własne dziecko chwali tylko ostatni głupiec.
•Siedem razy poszukaj u siebie, a dopiero podejrzewaj innych.
•W czystej wodzie ryby nie mieszkają.

// Akazawa.
 

 


Według "Kojiki", (czyli "Księgi dawnych wydarzeń" z 712 roku) w najdawniejszych czasach Niebo i Ziemia nie były rozdzielone, ale tworzyły chaotyczną masę porównaną do jajka. Niebo powstało najpierw, wydzieliło się warstwy czystszej i delikatniejszej; zaś Ziemia z elementu grubszego i cięższego. Następnie, na Wysokiej Równinie Niebios utworzyli się bogowie(sami z siebie): Amenominakanushi, Takamimusubi i Kamimusubi, potem zaś swe ciała ukryli w przestworzach. I tak działo się przez kolejne siedem pokoleń, aż do powstania boskiej pary demiurgów, czyli Idzanagi ( Mąż, który Wabi tudzież Duch Uśmierzający Szlachetne Łono tudzież Idealna Powierzchowność; interpretacji jest wiele, przytaczam kilka z nich jako ciekawostkę) i Idzanami (niewiasta, która wabi albo duch wzburzający szlachetne łono), którzy to zeszli na Ziemię i dokonali dzieła stworzenia wysp japońskich. A stało się to tak: stanąwszy wraz z partnerką na Pływającym Moście Niebios, Idzanagi zanurzył swą boską włócznię w głębinach oceanu (podobnym raczej do rozlanego tłuszczu) i zabełtał. Po jej wyjęciu, z grotu skapnęła kropla; zastygnąwszy stała się ona wyspą Onogoro (próżno jednak szukać jej na mapie; przypuszcza się, iż chodzi o rejon Osaki). Następnie powstało jeszcze osiem głównych wysp, to jest: Honshu, Shikoku, Oki, Sado, Iki, Oshima i Tsushima. Tymczasem Idzanagi i Idzanami zeszli na Onogoro, (czyli "samookrzepłą", wbili włócznię w ziemię, wybudowali wokół niej dwór, (z czego? "Kojiki" milczy...) i przystąpili do ceremonii zaślubin. Jedno obeszło ten prowizoryczny słup z lewej strony, drugie zaś z prawej, a po spotkaniu twarzą w twarz mieli połączyć się jako mąż i żona.

Pech chciał, że Idzanami popełniła faux pas i jako pierwsza odezwała się. Konsekwencje tego nierozważnego i niezgodnego ze zwyczajem c zynu odczuli małżonkowie później. Na razie jednak pojawił się inny problem - jak skonsumować zawarty związek? Hmmn... konsternacja... Zobaczyli, szczęśliwym trafem, parę ptaków, wyraźnie uświadomionych, a jako, że nie w ciemię bici byli w lot pojęli, w czym tkwi sedno sprawy. Narodził się pierwszy potomek - stwór nad wyraz nieudany, co jak zapewne czytelnik domyśla się, stanowiło skutek źle przeprowadzonej ceremonii zaślubin. Trzeba było w takim razie ją powtórzyć. Uczynili to oczywiście i tym razem, Idzanagi, jak przystało, pierwszy zabrał głos. A skoro "błąd w sztuce" został naprawiony, para demiurgów ochoczo i z zapałem zabrał się do dalszego tworzenia, płodzenia itp., itd. Powstały kolejne wyspy, elementy ich krajobrazu, świat roślin i zwierząt oraz bóstwa tym wszystkim zarządzające. Szczęście w nowo powstałej krainie nie trwało długo - Idzanami powiła syna, który był bogiem ognia i w trakcie połogu jej łono uległo poważnym poparzeniom. Konała w męczarniach niewymownych, zaś z jej wymiotów, uryny i ekstrementów powstały jeszcze kolejne bóstwa (metalu, wody i gliny). Z łez rozpaczającego i bezsilnego wobec cierpień połowicy Idzanagiego natomiast powstała bogini lamentująca. Na nic jednak płacz i łamanie rąk, Idzanami świat ziemski opuściła i zeszła do Krainy Ciemności Yomotsukuni. Boski małżonek zemścił się na sprawcy nieszczęścia okrutnie - poszatkował jego ciało. Sam zaś, nieutulony w żalu, udał się za swą umiłowaną do podziemi (czyż nie przypomina to mitu o Orfeuszu i Eurydyce?). Za późno... Idzanami zdążyła przemienić się w odrażającą, rozkładająca się istotę, co jej mąż ujrzał, gdy zapalił w ciemnościach, panujących w owej krainie, ząb (i stąd w Japonii przesąd, by nie zapalać pojedynczego światła). Przerażony tym widokiem począł uciekać, ile tylko sił w boskich nogach, lecz zawstydzona, że widziana w takim stanie żona zapraszająca posłała za nim piekielne jędze. Idzanagi uporał się z nimi - rzucił za siebie grzebień, misternie wpleciony w jego bujne włosy, który przemienił się w kiełki bambusowe, a to zatrzymało żarłoczne demony (oddały się one konsumpcji tego rarytasu). Po wyjściu (dość gwałtownym) na powierzchnię, zatarasował wejście do Yomotsukuni wielkim i ciężkim głazem.
I tak oto małżonkowie rozstali się na zawsze...

// Akazawa.
 

 

Taka melodyjka na letni dzień : 3 // Akazawa.
 

 
Wasze zdjęcia będą pokazane na tym blogu ! ^^
// Akazawa.
 

 
Jak wiadomo, twórcą Vocaloid'ów były potrzebne jakieś inspiracje. Twórcy czerpali je z ludzi. Głos wybranego Vocaloid'a próbowali tak zrobić aby ich głos przypominał człowieka który zgodził się można powiedź podarować głos Vocaloid'owi ^^


To są najbardziej znane Vocaloid'y :

Meiko- Meiko Haigō
Kaito- Naoto Fūga
Hatsune Miku- Saki Fujita
Kagamine Rin i Len- Asami Shimoda
Gackpoid: Kamui Gakupo- Gackt
Megurine Luka- Yū Asakawa
Gumi- Megumi Nakajima


Ps. Mi najbardziej się podoba chyba głos Asami Shimoda ale bardzo podobny głos do Miku ma Saki Fujita. :33
// Akazawa.
 

 
Przepraszam że tak dawno mnie nie było. Ale wiadomo, koniec roku był to jakieś tam poprawki były i trzeba było się dużo kuć..

Ale już JESTEM ! :33

No a więc moi drodzy Wakacje ! życzę wszystkim udanych wakacji.

A teraz chwalić się. Kto gdzie jedzie? lub już jest >.<
Ja niestety całe wakacje dom.. Ale cóż, w domu też się można fajnie bawić, no nie ? ;DD
// Akazawa.
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (2) ›
 

 
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (3) ›
 

 


// Akazawa.
 

 
Na stronie www.rp.pl
Znalazłam artykuł o " Hatsune Miku "

http://www.rp.pl/artykul/950561-Cyfrowa-diwa--czyli-pierwszy-dzwiek-przyszlosci.html?p=1

Tooo wydaje mi się lekko dziwne .____.'
Że na takiej stronie o Miku o.o

//Akazawa.
 

 
Mam do was małe pytanko.


Bo kupiłam sobie ostatnio taki fajny gadżet ale nie wiem co to jest. Tak mi się spodobał że musiałam go kupić, bo nawet mi do mojego pokoju pasował :3
* Face Plam *
Jeśli ktoś by wiedział co to jest, i do czego to służy to napiszcie. Dziękuję ~

Aham, jeszcze coś. To jest inne z dwóch stron.

//Akazawa.

Ps. Przepraszam za jakość zdjęć ale aparat mi szwankuje. : <
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (2) ›
 

 
Zasada pierwsza - ustąp, aby zwyciężyć - wywodzi się prawdopodobnie z chińskiej zasady "burza łamie dęby, a trzciną tylko kołysze".
Zastosowanie tej zasady pozwala pokonać znacznie silniejszego i cięższego przeciwnika, któremu nie można się bezpośrednio przeciwstawić. Polega ona na zejściu z linii ataku poprzez szybki obrót ciała oraz wykonaniu rzutu lub dźwigni przy wykorzystaniu ruchu napastnika.


Zasada druga - maksimum skuteczności przy minimum wysiłku - zwraca uwagę, że Jiu-Jitsu to nie tylko potęga rzutów i dźwigni, a stosowanie tej formy obrony, zwłaszcza wobec wielu napastników, może prowadzić do szybkiego wyczerpania.
Obrona efektywna powinna polegać na wykorzystaniu w walce tzw. punktów witalnych, a zatem technik uderzeń i ucisków w miejsca wrażliwe na ciele. Techniki te uczone są zwykle na dalszym etapie szkolenia, gdyż wymagają znajomości anatomii człowieka.


Zasada trzecia - przez czynienie sobie dobra nawzajem do dobra ogólnego - została sformułowana przez Jigora Kano.
Dobrze przygotowany adept Jiu-Jitsu może kontrolować poziom bólu, jaki odczuwa przeciwnik na skutek stosowanych technik, nie powodując jednak jego kontuzji. Jeżeli wymaga tego sytuacja, a zwłaszcza wobec bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia lub życia, może także stosować techniki niebezpieczne, które uniemożliwią przeciwnikowi kontynuowanie ataku. Dobry poziom wyszkolenia da mu możliwość wyboru technik i swobodnego łączenia ich w kombinacje obronne, a tym samym stworzy szansę stosowania form obrony współmiernych do zagrożenia.
Wraz z upływem czasu i doświadczeniem, adept Jiu-Jitsu rozwinie pewność siebie, a równocześnie nauczy się pokory. Stanie się bardziej cierpliwy, tolerancyjny i zdolny do lepszego zrozumienia innych.
Rozwijając samokontrolę nauczy się panować nad własnym strachem i górować siłą psychiki nad potencjalnym przeciwnikiem. Znając swoje możliwości nie będzie odczuwał potrzeby udowadniania sobie i innym swojej siły i doskonałości.
W konsekwencji będzie unikał wyzwań do walki podejmując ją wyłącznie w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia, którego nie da się uniknąć w inny sposób.

// Akazawa.
 

 
Japonia jest krajem wyspiarskim, obejmuje 3922 wyspy różnej wielkości o łącznej powierzchni 377,8 tys. km kwadratowych. Większość obszaru kraju leży na czterech wyspach: Honsiu, Hokkaido, Kiusiu, Sikoku. W ukształtowaniu terenu Japonii dominują góry i wyżyny. Charakterystycznym elementem krajobrazu kraju są zespoły wzniesień typu wulkanicznego zwieńczone stożkami. Ogółem jest 265 wulkanów, w tym czynnych ponad 50. Najwyższy szczyt kraju Fudżi wznosi się na 3776 m n.p.m. Japonia należy do najbardziej sejsmicznych regionów na świecie. Klimat Japonii jest monsunowy, na północy umiarkowany, na południu podzwrotnikowy. W sierpniu i we wrześniu, w czasie zmiany kierunku monsunów, pojawiają się wiatry zwane tajfunami. Rzeki są krótkie, o dużym spadku, z wodospadami. Liczne są tu źródła mineralne, przeważnie gorące, pochodzenia wulkanicznego. Gejzery występują zwłaszcza na wyspie Kiusiu i Hokkaido. Roślinność jest zróżnicowana poczynając od lasów iglastych typu tajgi i lasów liściastych strefy umiarkowanej po lasy podzwrotnikowe.

Dzieje Japonii sięgają kilku tysięcy lat p.n.e. Przez pomost Cieśniny Koreańskiej przenikały tu wpływy Chin, co doprowadziło do rozwoju gospodarki i kultury japońskiej. W VI wieku przeniknął tu buddyzm stając się religią państwową na równi z narodową religią Japończyków – shinto. Ludność Japonii jest niemal jednolita kulturowo i językowo. Stolica Tokio jest największym miastem kraju. Do dużych miast należą: Jokohama, Osaka, Nagoja, Sapporo, Kioto, Kobe, Kawasaki.
// Akazawa.